شاهين بوستانی
Shahin Bostani
مقالاتبی بی سی فارسیتلويزيون من و توتماسکميته مستقل مميزی حرفه ای مردمی
تلويزيون
نقد های تلویزیونی
انتقاد بر ساختار بی بی سی
شاهين در اغماء
نظر و پاسخ
اخبار سينمايی
January, 2011


نقد های تلویزیونی
RSS
بررسی و تحلیل برنامه های تلویزیونهای فارسی زبان 
برسی و تحليل برنامه "اتاق خبر" از تلويزيون من وتو 1
1/19/2011 8:11:09 PM

بررسی و تحلیل برنامه اتاق خبر از تلویزیون من و تو 1



ایده  "اتاق خبر" در اصل برای یک کانال تلویزیونی که می خواهد نسل جوان را به خود جلب کند، ایده خوبی است. ولی این اتاق خبر در تلویزیون من و تو در همین حد باقی می ماند و هیچ کار خلاقانه ای برای برقرار کردن ارتباط با بیننده مورد نظرش در آن اتفاق نمی افتد. در این برنامه، عده ای به اصطلاح "خبرنگار" یا شاید در این مورد بهتر بشود گفت "خبر جمع کن"، خبرها را برای هم می خوانند؛ نه اینکه تعریف یا بازگو کنند بلکه می خوانند، و یا شاید بهترباید گفت "فریاد می کنند". چرا؟ این دیگر مشخص نیست. دلیل این وضعیت را شاید باید در "گنگی" این برنامه و اهداف آن جستجو کرد.

این "گنگی" و "سردرگمی" کاملا در سبک برنامه مشهود است: تهیه کنندگان برنامه  تلاش می کنند تا با استفاده از دوربین های روی دست و وارد کردن تکان های عمدی بر آن ها  احساس تحرک و پویایی یک برنامه فی البداهه بدون سناریو را بطور مصنوعی به بینندگان منتقل کنند. اما محتوای برنامه و شیوه اجرای خبرنگاران با فی البداهه بودن برنامه همخوانی ندارد و  این یک مشکل اساسی است که نیازمند پرورش ایده خام "اتاق خبر" است.

برنامه "اتاق خبر" می خواهد این حس را منتقل کند که به  بیننده تلویزیون این فرصت را داده است تا درقلب ارتباطات لحظات آخر تنظیم خبرها قرار بگیرد. به همین دلیل فی البداهه بودن حرکات دوربین  قابل توجیه می شود. البته  استفاده از این تکنیک زمانی مشکل ایجاد نمی کرد که آنچه که در جلوی دوربین اتفاق می افتاد واقعا این احساس را به بیننده منتقل می کرد که در همان زمان که  مجریان بطور طبیعی داشتند خبرها را برای اولین بار برای همدیگر بازگو می کردند، دوربین هم برنامه را ضبط می کرد. اما متاسفانه این اتفاق نیفتاده است.

حتی خود مجریان برنامه دچار سردرگمی هستند و نمی دانند که آیا دارند خبرها را برای هم تحلیل می کنند، یا مشغول بازگو کردن  زوایای دیگری از خبر برای همکاران خود هستند، و یا اینکه در حال اجرای برنامه خبر به شکل کلاسیک برای بینندگان  تلویزیون در خانه هستند. از آنجا که  مجریان گاه به زبان محاوره ای صحبت می کنند و گاه بصورت ادیبانه خبر را فریاد می زنند، آدم اصلا متوجه نمی شود که چه لزومی به این کار در آن اتاق کوچک خبر است. ضمنا بیننده شک می کند که شاید آن ها در حال تمرین اجرای  اخباری هستند که قرار است بعدا جلوی دوربین های استودیو پخش خبر آن را بطور زنده برای بینندگان اجرا کنند.  هیچ چیز  اصلا روشن نیست و بیننده  کاملا گیج می شود و بطور مدام در حال حدس زدن است. حرکات دوربین هم به این سردرگمی دامن می زند. این ها همه دست به دست هم می دهند و مانع این می شود که بیننده اساسا روی محتوای خبر تمرکز  کند، در حالی که  همه ماجرای برنامه همین محتوای خبر است.

مجریان جوان "اتاق خبر" هیچ نقشی در مشکل اصلی این برنامه ندارند بلکه این تیم تهیه کننده است که  به اندازه کافی در این مورد اندیشه و تحقیق  نکرده  و ایده "اتاق خبر" را بخوبی پرورش نداده است. برای پرورش بهتر این ایده، تهیه کنندگان می توانستند از نمونه های خوب فیلم هایی بهره بگیرند که در آن ها از تکنیک های فی البداهگی و مستند سازی همزمان بخوبی استفاده شده است. از میان این دسته فیلم ها می توان به  " office" که از کانال 2 بی بی سی و "Drop  the Dead Donkey"  که از کانال 4 انگلیس پخش می شوند، اشاره کرد. ناموفق بودن برنامه "اتاق خبر" نشان دهنده بی تجربگی تیم برنامه ساز در تولید برنامه های تلویزیونی است چرا که آن ها ظاهر شکل را گرفته اند بدون اینکه کاملا درک کنند که چرا  و در چه شرایطی از این  سبک استفاده می شود و چگونه  باید آن را عملی کرد.  این مشکل در مجموعه تلویزیونی "آکادمی موسیقی گوگوش" کمتر دیده می شود چرا که  یک شرکت تلویزیونی با تجربه تهیه کننده آن است.

 

مشکل دیگر  برنامه "اتاق خبر" این است که  بندرت از تصویر و گرافیک در آن استفاده می شود در حالی که استفاده از این المان ها برای قابل هضم تر کردن خبر تلویزیونی حایز اهمیت است. حتی در زمانی هم که تصاویری از این برنامه پخش می شود، بیننده همچنان سر درگم است که این تصاویر از کجا پخش می شوند. البته در اجرای کلاسیکی خبر این اشکال  نیست در حالی که در "اتاق خبر" این موضوع غیر قابل توجیه است. اگر شکل برنامه به این گونه تعریف شده باشد  که مجریان با خطاب قرار دادن یکدیگر  به نقل خبر و یا تحلیل آن بپردازند و بینندگان ناظر باشند، آن گاه درهنگام نمایش تصویر این سوال پیش می آید "آیا مجریان، این تصاویر  را به همدیگر هم نشان می دهند؟".  البته اینچنین بنظر نمی رسد که آن ها تصاویر را به هم نشان بدهند و خود این هم به گیجی بیننده اضافه می کند. این گیجی که حاصل ترکیبی از المان هایی است که در این مقاله مطرح شده است، برای بیننده  تلویزیونی برنامه "اتاق خبر" نامشخص است که از کجا منشاء گرفته است.
 

در شکل فعلی  برنامه "اتاق خبر"  بیننده هیچ نوع ارتباطی  با مجریان  برقرار نمی کند و با آن ها احساس نزدیکی ندارد. بیننده نمی داند که مجریان چه کسی هستند، چه تخصصی دارند و آیا اساسا می توان به آن ها اعتماد کرد یا نه. در یک برنامه خبری، مهمترین اصل این است که بیننده با مجری خبر احساس نزدیکی کند زیرا بدون آن  بیننده اخبار را با شک و تردید دریافت می کند. این مشکل برنامه "اتاق خبر" از آنجا ناشی می شود که تمام دیالوگ های گویندگان با هم  قابل تعویض اند؛ هر کسی می تواند جایگزین فرد دیگری شود و گوینده دیالوگ یک نفردیگری باشد بدون اینکه در کل قضیه تفاوتی ایجاد شود. از شکل اجرای برنامه  اینطور بنظر می رسد که  سردبیر "اتاق خبر" پس از نوشتن سناریو آن را بین مجریان تقسیم کرده و هر خطی از آن را به یک گوینده یا بازیگر داده است تا اجرا کنند. اما این موضوع  با شکل اجرا در تضاد  است، چرا  که این شکل برنامه درصدد القای چیز دیگری به ببیننده است. در این شکل، باید شخصیت هر مجری با خبر یا نوع تحلیلی که برای دیگر دوستان خبرنگارش تعریف می کند به بیننده منتقل شود. از طرف دیگر بیننده هیچ اعتمادی به مجریان برنامه نمی کند زیرا آن ها هیچ سند تصویری برای گفته هایشان ارائه نمی دهند. این یک اصل اساسی در برنامه های خبری است که مجریان اعتماد بینندگان را به خبری که می دهند جلب کنند.

بعنوان نمونه در برنامه های کلاسیک خبری، مجری، خبری مبنی بر مثلا "انفجار در بغداد" می دهد و تصاویری هم از آن انفجار  نشان می دهد. در همان حال تصویر خبرنگار در محل ویژه آن حادثه نشان داده می شود که این انفجار را گزارش می دهد. سپس مجری خبر در استودیو با خبرنگار اختصاصی خودشان در بغداد گفتگویی می کند. همه این ها دست به دست هم می دهند تا به مجری برنامه، خبر گزارش داده شده و خبرنگار حاضر در محل وقوع حادثه اعتبار بدهد. اینگونه است که بیننده با مجری خبر تا آن حدی احساس نزدیکی می کند که انگار خودش در وسط خبر ومحل وقوع انفجار در بغداد بوده است.

با این توضیحات دیگر باید روشن شده باشد که چرا در مقاله قبلی تحت عنوان"گامی به سوی یک تلویزیون مستقل" نوشته بودم که شکل فعلی برنامه "اتاق خبر" به گونه ای است که بنظر می رسد که اخبار آن دست دوم و سوم هستند. در واقع در شکل فعلی، هیچ خبرنگاری در صحنه ای که خبر در آن اتفاق می افتد، وجود ندارد. همچنین  برای بازتر کردن خبر و انتقال هر چه سریعتر آن به بیننده، به اندازه کافی عکس، گرافیک و تصویر نشان داده نمی شود، و این یکی دیگر از کمبودهای اساسی "اتاق خبر" است.

البته کاملا واضح است که پشت ایده برنامه" اتاق خبر" تهیه یک برنامه خبری ارزان قیمت بوده است و تهیه تصاویر زنده یا استفاده از فیلم های گرفته شده توسط دیگر رسانه های خبری خیلی گران تمام می شود. اما با همین وضعیت هم هنوز این امکان وجود دارد که "اتاق خبر" به برنامه بهتری  تبدیل شود ولی  باید در شکل، شیوه اجرا و استفاده از المان های جدید تغییرات اساسی صورت بگیرد.از مهمترین این تغییرات قابل اجرا، می توان به استفاده بیشتر از تصویر برای سندیت و اعتباردادن بیشتر به خبر اشاره کرد که این خود می تواند باعث شود که مجریان خبر برای تائید خبر سایر مجریان،  بیهوده این همه سر تکان ندهند که گاه بسیار مصنوعی و خنده دار می شوند.

همچنین "صفحات تاریخ" این برنامه اگر که بصورت جدا از برنامه "اتاق خبر" اجرا شود، می تواند یک برنامه  ارزشمند و جذاب باشد ولی در شکل فعلی، بین خبر وصفحات تاریخ هیچ ارتباطی دیده نمی شود، به همین دلیل پیشنهاد می شود که  این بخش از برنامه "اتاق خبر" حذف شود. به همین ترتیب، تحلیل سردبیربهتر است که از برنامه اتاق خبر جدا شده و در بخش خاص خودش  گنجانده شود، چرا که  تحلیل های مجریان برنامه در لا به لای گزارش های خبری به نوعی تحلیل سردبیر است تا گویندگان برنامه! این دوباره کاری، اضافی بنظر می رسد، ضمن این که با سبک برنامه هم اصلا جور در نمی آید.

هر چند  در  هفته های اخیر  با انتقاداتی که به برنامه شده است، در برنامه "اتاق خبر" تغییرات مثبتی صورت گرفته ولی هنوز در اجرا ناپخته و شتاب زده بنظر می رسد که خود مشکلات جدید دیگری ایجاد کرده است و باعث شده است که برنامه از نظر اجرایی و تصویری خسته کننده شود، هر چند این مشکل از اول هم وجود داشت اما قبلا به دلیل نماهای بسته و قطع سریع تصاویر، کمتر خود را نمایان می کرد، اما حالا مثل روز عریان شده و باید کاری برای آن کرد.

در پایان شاید بتوان این نکته را نیز اضافه کرد که اگر بطور کلی برنامه "اتاق خبر" تظاهر نکند که یک برنامه خبری است و گلچینی است از اخبار دیگر جراید و رسانه ها، مشکل "اتاق خبر"  کمتر  خود را نشان می دهد.


شاهين بوستانی -  لندن -  دسامبر 2010


 
2 items total 1  2 

<< All categories
مقالاتبی بی سی فارسیتلويزيون من و توتماسکميته مستقل مميزی حرفه ای مردمی

百度推荐:海南红三维装饰工程网 www.hnwww.net

百度推荐:河间市海祺免充气轮胎厂 www.tongle99.com

百度推荐:龙视觉 www.lsjds.com

百度推荐:中山市小鸭家电有限公司 www.xiaoyaaircon.com

百度推荐:大连沙河口区盛旺管道疏通服务部 www.shengwangguandao.com